பள்ளிக்காலத்தில் இருந்தே ஆழமான நட்புடனும், தங்களுக்குள் இருக்கும் சாதி ரீதியான படிநிலைகளைக் கடந்தும் வளரும் சுப்பு மற்றும் கார்த்தி ஆகிய இரு நண்பர்களின் கதையே இது. உள்ளூர் ரௌடியின் மகனான சுப்பு, கார்த்திக்கு ஆண்மையின் இயல்புகளையும், சண்டை போடவும் கற்றுக்கொடுத்து ஒரு பாதுகாவலனாக இருக்கிறான். ஆனால், அவர்கள் வளர வளர இந்த குணாதிசயம் தலைகீழாக மாறுகிறது; கார்த்தி வன்முறைப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க, சுப்பு வன்முறையை வெறுக்கும் மென்மையானவனாக மாறுகிறான்.
சுப்புவின் அண்ணன் ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்து வீட்டுக்கு அழைத்து வரும்போது கதை ஒரு புதிய திருப்பத்தைப் பெறுகிறது.. ஒரு தந்தை ஏன் தனது சொந்த மகனான சுப்புவைக் கொல்ல அவனது சிறந்த நண்பனான கார்த்தியையே ஏவுகிறார் என்ற அதிர்ச்சிகரமான முடிச்சுகளுடன் மீதிக்கதை நகர்கிறது.
சுப்புவாக சனந்தும், கார்த்தியாக ரிஷிகாந்தும் தங்களது கதாபாத்திரங்களோடு கச்சிதமாகப் பொருந்தி, நேர்த்தியான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர். சுப்பு தனக்குள் இருக்கும் பெண்மையை உணரும் தருணங்களிலும், பின்னர் டோரதியாக மாறும் காட்சிகளிலும் சனந்த் காட்டியுள்ள உடல்மொழி மாற்றங்கள் கவனம் பெறுகின்றன.
கார்த்தியாக வரும் ரிஷிகாந்த், ஒரு ரௌடியின் சீடனாக மாறும் ஆக்ரோஷத்தையும், தனது நண்பனை அவனது புதிய அடையாளத்துடன் ஏற்க முடியாமல் தவிக்கும் தவிப்பையும் சிறப்பாகக் கடத்தியுள்ளார்.
படத்தின் மையப்புள்ளியாக இருக்கும் டோரதி பாத்திரத்தில் கீர்த்தி சுரேஷ் நடித்திருந்தாலும், கார்த்திக் சுப்பராஜின் வழக்கமான பாணி போல இங்கும் பெண் கதாபாத்திரம் கதையின் திருப்பத்திற்கான ஒரு கருவியாக மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டு, சட்டென்று மறைந்துவிடுவது சற்று சுவாரசியத்தைக் குறைக்கிறது.
படத்தின் வன்முறைக் காட்சிகளுக்கும், கதாபாத்திரங்களின் எமோஷனல் உணர்வுகளுக்கும் தனது ஆழமான பின்னணி இசையால் உயிர் கொடுத்துள்ளார் இசைஞானி இளையராஜா. எப்போது இசையைக் கூட்ட வேண்டும், எங்கு மௌனத்தைக் கையாள வேண்டும் என்பதை உணர்ந்து அவர் செய்துள்ள மாயாஜாலம் படத்திற்குப் பெரும் பலம்.
ஒளிப்பதிவாளர் படத்தின் வடிவத்தை மிகவும் சுவாரசியமாகக் கையாண்டுள்ளார். வழக்கமாகப் பழைய காலக் காட்சிகளை கருப்பு வெள்ளையிலும், நிகழ்காலத்தைக் வண்ணத்திலும் காட்டும் பாணியை மாற்றி, இதில் கடந்த காலத்தை வண்ணத்திலும், நிகழ்காலக் காட்சிகளைக் கருப்பு வெள்ளையிலும் காட்டி அசத்தியுள்ளார்.
இயக்குநர் கார்த்திக் சுப்பராஜ், வழக்கமான தனது ‘படம்’ (Padam) என்ற தத்துவத்தின் கீழ், பல அதிரடித் திருப்பங்களையும் ஒழுக்கவியல் சார்ந்த விவாதங்களையும் இப்படத்தில் கையாண்டுள்ளார். படத்தின் ஆரம்பத்திலேயே சுப்புவின் மரணத்தைக் காட்டிவிட்டு, அதன்பின்னர் நகரும் கதைக்களத்தில் பார்வையாளர்களின் கணிப்புகளைத் தலைகீழாக மாற்றுவதில் இயக்குநர் தனது சாமர்த்தியத்தை வெளிப்படுத்தியுள்ளார். மாற்றுப்பாலின அடையாளத்தை ஒரு மாஸ் ஹீரோ பாணியில் அறிமுகப்படுத்திய விதம் திரைக்கதையின் பலம்.
இருப்பினும், படத்தின் மிகப்பெரிய பலவீனமாகப் பார்க்கப்படுவது, மாற்றுப்பாலின அடையாளத்தை கையாண்டுள்ள விதம்தான். டோரதியாக மாறிய பிறகு வரும் சில பாவனைகள் யதார்த்தமாக இல்லாமல் ஒரு கேலிச்சித்திரம் போலத் தோன்றுவதும், அளவுக்கதிகமான திணிப்பும் படத்தின் நம்பகத்தன்மையைக் குறைக்கிறது., கார்த்திக் சுப்பராஜின் முந்தைய படங்களான ‘ரெட்ரோ’ போன்ற ஏமாற்றங்களை விட ‘டோரதி’ ஒரு தனித்துவமான மற்றும் சவாலான சினிமா முயற்சியாக நிமிர்ந்து நிற்கிறது
