வடசென்னை பகுதியில் வாழும் மக்கள் மற்றும் அங்குள்ள சிறுவர்களைத் தன் பெயரைக் கேட்டாலே நடுங்க வைக்கும் ஒரு கொடூரமான தாதாவாக வலம் வருகிறார் பத்தா (விஜய்சேதுபதி). அவரைப் பற்றிப் பள்ளிச் சிறுவர்கள் மத்தியில் பல விசித்திரமான வதந்திகளும் பயமும் கலந்த கதைகளும் உலா வருகின்றன. இப்படிப்பட்ட சூழலில், சபரி என்ற பள்ளிச் சிறுவன் தற்செயலாக ஒரு அசம்பாவிதமான சம்பவத்தின் மூலம் பத்தாவைச் சந்திக்க நேரிடுகிறது.
அந்த ஒரு சந்திப்பு, சமூகத்திற்காகத் தான் அணிந்திருக்கும் பயங்கரவாதி என்ற முகமூடியைக் கழற்றிவிட்டு, பத்தாவுக்குள் இத்தனை காலமாய் ஒளிந்திருந்த மனிதாபிமானத்தையும் அவனுள் இருக்கும் அந்த அப்பாவிப் பிள்ளையையும் அவனுக்கே நினைவூட்டுகிறது. அந்தப் பயங்கரமான ரௌடிக்கும் இந்தச் சிறுவனுக்கும் இடையே ஏற்படும் விசித்திரமான நகைச்சுவை கலந்த சம்பவங்களே படத்தின் மீதிக்கதை.
படத்தின் நாயகன் விஜய் சேதுபதி தனக்கு மிகக் கைவந்த, இயல்பான நடிப்பை வெளிப்படுத்தும் ஏரியாவிற்குள் நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு மீண்டும் வந்து மிரட்டியிருக்கிறார். ஆரம்பத்தில் ஊரையே மிரட்டும் முரட்டுத்தனமான தாதாவாகவும், தனது மனைவி கனிமா மற்றும் மகள் தேன்மொழி மீது பாசம் காட்டும் ஒரு குடும்பஸ்தனாகவும், பின்னர் சிறுவனுடனான சம்பவங்களுக்குப் பிறகு உணர்வுபூர்வமாக மாறும் இடங்களிலும் உணர்ச்சிகளை மிகக் கச்சிதமாகக் கையாண்டு அசத்தியுள்ளார்.
பள்ளிச் சிறுவன் சபரியாக நடித்திருக்கும் சாய் பிரித்வி ராஜ், ஒட்டுமொத்தக் கதையையும் தனது வெகுளித்தனமான மற்றும் சமயோசிதமான நடிப்பால் தாங்கிப் பிடித்து கைதட்டலை அள்ளுகிறார்.
விஜய் சேதுபதியின் மனைவியாக வரும் லிஜோமோல் ஜோஸ் மற்றும் மகளாக வரும் சஹஸ்ரா ஸ்ரீ ஆகியோர் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட எளிய காட்சிகளிலும் எதார்த்தமான நடிப்பை வழங்கிப் படத்தின் உணர்வுப்பூர்வமான கணங்களுக்கு பலம் சேர்த்துள்ளனர்.
வில்லன் ஜோதியாக வரும் அர்ஜுன் சிதம்பரம் மற்றும் சிறுவனின் பெற்றோராக வரும் சாந்தி பாலச்சந்திரன், ஹரி கிருஷ்ணன் ஆகியோரும் தங்களின் பங்களிப்பைச் செம்மையாகச் செய்துள்ளனர்.
1980களின் காலகட்டத்து பின்னணியை அச்சு அசலாகப் பிரதிபலித்ததில் ஒளிப்பதிவாளர் எஸ்கே செல்வகுமார் மற்றும் இசையமைப்பாளர் சாய் அபயங்கரின் பங்களிப்பு அளப்பரியது. மொபைல் போன்கள் இல்லாத அந்தப் பழைய மெட்ராஸின் தெருக்கள், மக்களின் உடைகள், திருமண விழாக்கள் என அனைத்தையும் தனது கேமராவின் வழியே திரையில் ஒரு அழகான ஓவியம் போல ஒளிப்பதிவாளர் கொண்டு வந்துள்ளார். அதேபோல, படத்தின் இசையமைப்பாளர் அந்தப் பழைய காலத்துக்கே நம்மை அழைத்துச் செல்லும் வகையிலான மென்மையான, உணர்வுபூர்வமான பின்னணி இசையாலும், நகைச்சுவைக் காட்சிகளில் வரும் வித்தியாசமான இசையமைப்பாலும் கதையின் ஓட்டத்திற்குப் பெரும் பலம் சேர்த்துள்ளார்.
இயக்குநர் பாலாஜி தரணிதரனின் சாமர்த்தியம் என்பது, ஒரு வழக்கமான கேங்ஸ்டர் கதையாகத் தொடங்கும் ஒரு படத்தைப் பழிவாங்கும் த்ரில்லராகவோ அல்லது துப்பறியும் பாணியிலோ மாற்றாமல், அதை முழுக்க முழுக்க ஒரு சிறுவனின் பார்வையில் கொண்டு சென்று தியேட்டரில் சிரிப்பலைகளை வரவழைத்ததில் அவரது எழுத்துத் திறமை பளிச்சிடுகிறது.
படம் பார்க்க வரும் ரசிகர்களைத் தங்களின் சொந்தக் சிறுவயது நினைவுகளுக்குள் இழுத்துச் சென்று ஒரு ஏக்கம் கலந்த புன்னகையைத் தருவதுதான். அப்பாவின் பாக்கெட்டில் இருந்து காசு திருடுவது, தெருவில் நடக்கும் சண்டை, பழைய பொம்மைகள் எனப் பல நாஸ்டால்ஜியா தருணங்கள் நேர்த்தியாகக் கோர்க்கப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும்,. முதல் பாதியில் இருந்த விறுவிறுப்பும் திரைக்கதையின் வேகமும் இரண்டாம் பாதியில் சற்றுத் தொய்வடைகிறது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் நன்மைகளையும், நாம் இழந்துவிட்ட பொற்கால நாட்களையும் நினைவூட்டும் ஒரு எளிய, அழகான மற்றும் அவசியமான திரைப்படம் இந்த ‘பத்தா’.
