இயக்குநர் சஷாங்க் எலேட்டி இயக்கத்தில், பெரும் எதிர்பார்ப்போடு வெளியாகியுள்ள ‘டோன்ட் ட்ரபிள் தி ட்ரபிள்’, மாயாஜாலக் கற்பனைகளும் எதார்த்தமான மனித உணர்வுகளும் கலந்த ஒரு வித்தியாசமான ஃபேண்டஸி டிராமா திரைப்படமாகும்.
ஹைதராபாத் நகரத்துத் தெருக்களில் சிறிய அளவிலான ஏமாற்று வித்தைகளையும், போலி மேஜிக் ஷோக்களையும் செய்து தனது அன்றாட பிழைப்பை நடத்தும் சூரி (பகத் பாசில்) என்ற எளிய தெரு வித்தைக்காரனைச் சுற்றி நகர்கிறது. இவரது சலிப்பான வாழ்க்கையில் தற்செயலாக திவ்யா (சாரா பாலேகர்) என்ற சிறுமி குறுக்கிடும்போது ஒட்டுமொத்தக் கதையும் மாறுகிறது. பொதுவாக மேஜிக் என்ற பெயரில் மக்களை ஏமாற்றி வரும் சூரிக்கு, அந்தச் சிறுமியிடம் இருக்கும் அதீத சூப்பர்நேச்சுரல் சக்திகள் அனைத்தும் உண்மையானவை என்பது தெரியவருகிறது.
குறிப்பாக, அந்தச் சிறுமிக்குக் கோபம் வரும்போதெல்லாம் அவளது மந்திரச் சக்திகள் கட்டுப்பாட்டை மீறிச் செயல்படத் தொடங்குகின்றன. எந்த ஒரு பிடிப்பும் இல்லாமல் வாழும் ஒரு போலி மந்திரவாதியும், கட்டுக்கடங்காத உண்மையான சக்திகள் கொண்ட ஒரு சிறுமியும் இணையும்போது ஏற்படும் விசித்திரமான மற்றும் உணர்வுபூர்வமான சம்பவங்களின் தொகுப்பே இப்படத்தின் மீதிக்கதை.
.
படத்தின் ஆகச்சிறந்த பலமாக விளங்குவது பகத் பாசிலின் அசாத்திய நடிப்புதான். தனக்கு அறிமுகமில்லாத தெலுங்கு மொழியில், தானாக யோசித்து உரையாட முடியாத ஒரு மொழியிலும் கூட, தனது அசாத்திய உடல் மொழியாலும் அர்ப்பணிப்பான நடிப்பாலும் சூரியின் கதாபாத்திரத்திற்கு உயிர் கொடுத்துள்ளார்.
சிறுமி திவ்யாவாக நடித்திருக்கும் சாரா பாலேகர் இப்படத்தின் மிகப்பெரிய கண்டுபிடிப்பாவார். கேமராவுக்கு முன்னால் எந்தவொரு நடுக்கமும் இன்றி, பெரியவர்களுக்காக நடிக்கும் ஒரு குழந்தை நட்சத்திரம் போலத் தெரியாமல், மிகவும் எதார்த்தமாகவும் சுட்டித்தனமாகவும் நடித்து ஆச்சரியப்படுத்தியுள்ளார். ஆனால், இவர்களைத் தவிர படத்தில் நடித்திருக்கும் சௌரப் சச்தேவா, சுப்பாராஜு, மகேஷ் மஞ்ச்ரேக்கர் போன்ற திறமையான பிற நடிகர்கள் அனைவரும் மிக மோசமாக வீணடிக்கப்பட்டுள்ளனர்.
ஒளிப்பதிவாளர் பிராட் பிரான்சிஸின் கேமரா ஒட்டுமொத்தப் படத்திற்கும் ஒரு இதமான அழகைக் கொடுத்துள்ளது. ஹைதராபாத் நகரத்தின் தெருக்களையும், உட்புறக் காட்சிகளையும் தூய்மையாகவும், கதைக்குத் தேவையான ஒரு மென்மையான ஒளியமைப்பிலும் படம்பிடித்துள்ளார். ஆனால், படத்திற்குப் பெரும் பலமாக இருக்க வேண்டிய இசையமைப்பாளர் கால பைரவாவின் பின்னணி இசை பெரும் ஏமாற்றத்தை அளிக்கிறது. திரைக்கதையில் விடுபட்ட உணர்வுபூர்வமான தன்மையைத் தனது இசையால் நிரப்ப அவர் முயன்றாலும், அது பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. அதேபோல், எடிட்டர் பிரவீன் ஆண்டனியின் கத்தரி இன்னும் கூர்மையாக இருந்திருக்கலாம்.
இயக்குநர் சஷாங்க் எலேட்டியின் சாமர்த்தியம் என்பது, பெரியவர்களையும் குழந்தைகளாக்கும் ஒரு அழகான மற்றும் விசித்திரமான கற்பனைக் கருவைத் தேர்ந்தெடுத்திருப்பதுதான். முதல் பாதியில் வரும் சில எளிய மேஜிக் தருணங்களை அவர் கையாண்ட விதம் அருமை. ஆனால், இந்த மேஜிக் ஷோவுக்குத் தேவையான விறுவிறுப்பான மற்றும் எதிர்பாராத திருப்பங்கள் நிறைந்த ஒரு திரைக்கதை ஓட்டத்தை உருவாக்குவதில் அவரது எழுத்து தவறிவிட்டது.
கதை மற்றும் திரைக்கதையின் பலம் என்னவென்றால், அதன் புதுமையான மையக்கருத்தும், பகத் பாசில் – சாரா பாலேகர் இடையே மலரும் அழகான பாசப் பிணைப்பும்தான். எனினும், படத்தின் நீளமான திரைக்கதை அதன் மிகப்பெரிய பலவீனமாக மாறுகிறது. 2 மணி நேரம் 38 நிமிடங்கள் ஓடும் இந்தத் திரைப்படம் தேவையற்ற காட்சிகளால் மிகவும் மந்தமாக நகர்கிறது.
முதல் பாதியில் இருந்த சுவாரசியம் இரண்டாம் பாதியில் முற்றிலும் குறைந்து, ஒரே மாதிரியான உணர்வுப்பூர்வமான காட்சிகள் மீண்டும் மீண்டும் வருவதால் சோர்வு ஏற்படுகிறது. நகைச்சுவைக் காட்சிகள் பல இடங்களில் எடுபடாமல் போவதும், வில்லன் கதாபாத்திரம் மிகவும் பலவீனமாக எழுதப்பட்டிருப்பதும் படத்தின் சுவாரசியத்தைக் கெடுக்கிறது.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒரு மிகச்சிறந்த நடிகரின் அசாத்திய உழைப்பும், நல்ல நோக்கமும் இருந்தபோதிலும், தளர்வான திரைக்கதையால் இந்த ‘டோன்ட் ட்ரபிள் தி ட்ரபிள்’ ஒரு மேஜிக் செய்யத் தவறி, எளிதில் மறந்துபோகக்கூடிய ஒரு சராசரிப் படமாக நின்றுவிடுகிறது
