கர்நாடக இசை உலகில் புகழ்பெற்ற வித்வானான சாருகேசி, வயதின் காரணமாக அல்சைமர் நோயால் பாதிக்கப்படுகிறார். நினைவுகள் மெல்ல மெல்ல அழியத் தொடங்கும் நிலையில், அவரது குடும்ப உறவுகள், மகனுடன் ஏற்பட்ட மனக்கசப்புகள் மற்றும் வாழ்நாள் முழுவதும் மறைத்து வைத்திருந்த உணர்வுகள் வெளிப்படுகின்றன. இசையே அவரது அடையாளமாகவும் உயிர்மூச்சாகவும் மாறும் சூழல் உருவாகிறது.
நினைவிழப்பு காரணமாக வாழ்க்கை சிதறத் தொடங்கினாலும், குடும்பத்தினரின் அன்பும் இசையின் சக்தியும் அவரை மீண்டும் மனித உறவுகளின் அருமையை உணர வைக்கின்றன. ஒரு கலைஞனின் மரபு, குடும்ப பாசம் மற்றும் மனித நேயத்தை மையமாகக் கொண்டு நகரும் உணர்வுபூர்வமான இசை நாடகமாக படம் உருவாகியுள்ளது.
படத்தின் மையக் கதாபாத்திரத்தில் நடித்துள்ள ஒய்.ஜி. மகேந்திரன், அல்சைமர் நோயால் நினைவுகளை இழக்கும் இசைக் கலைஞனின் மனநிலையை மிகவும் இயல்பாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். குறிப்பாக குழப்பம், ஏக்கம் மற்றும் தனிமையை கண்கள் மூலமாக வெளிப்படுத்தும் விதம் பாராட்டுக்குரியது. எனினும் சில காட்சிகளில் அவரது வசன உச்சரிப்பு மேடை நாடக பாணியில் இருப்பது சற்று செயற்கையாகத் தோன்றுகிறது.
சத்யராஜ் தனது அனுபவமிக்க நடிப்பின் மூலம் கதைக்கு வலுவான ஆதரவாக நிற்கிறார். குறைந்த காட்சிகளிலேயே ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறார். இருப்பினும் அவரது கதாபாத்திரத்திற்கு இன்னும் அதிக முக்கியத்துவம் வழங்கியிருக்கலாம் என்ற எண்ணம் ஏற்படுகிறது.
சுஹாசினி, குடும்பத்தின் உணர்ச்சி மையமாக திகழ்ந்து தனது முதிர்ச்சியான நடிப்பால் கவர்கிறார். குறிப்பாக உணர்வுபூர்வமான காட்சிகளில் அவர் வெளிப்படுத்தும் அமைதியான நடிப்பு கதைக்கு வலு சேர்க்கிறது. ஆனால் திரைக்கதை அவரது கதாபாத்திரத்தை மேலும் விரிவாக ஆராயும் வாய்ப்பை முழுமையாக பயன்படுத்தவில்லை.
சமுத்திரக்கனி வழக்கம்போல இயல்பான நடிப்பை வழங்கியுள்ளார். கதையின் முக்கிய தருணங்களில் அவரது நடிப்பு நம்பகத்தன்மையை அதிகரிக்கிறது. இருப்பினும் அவரின் திறமைக்கு ஏற்ற அளவிலான கதாபாத்திர ஆழம் படத்தில் இல்லை.
ரம்யா பாண்டியன் தனது கதாபாத்திரத்திற்கு தேவையான உணர்ச்சிகளை நேர்த்தியாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். திரைநேரம் குறைவாக இருந்தாலும் நினைவில் நிற்கும் வகையில் நடித்துள்ளார். ஆனால் அவரது பாத்திரத்திற்கு மேலும் வலுவான பின்னணி இருந்திருக்கலாம்.
ராஜ் ஐயப்பா தலைமுறை இடைவெளி மற்றும் குடும்ப மோதல்களை பிரதிபலிக்கும் கதாபாத்திரத்தில் நன்றாக செயல்பட்டுள்ளார். உணர்ச்சி மற்றும் கோபம் கலந்த காட்சிகளில் அவரது நடிப்பு சிறப்பாக இருந்தாலும், சில இடங்களில் ஒரே மாதிரியான வெளிப்பாடு காணப்படுகிறது.
தேவாவின் இசை படத்தின் மிகப்பெரிய பலங்களில் ஒன்றாகும். கர்நாடக இசையின் அடிப்படையில் அமைந்த பாடல்களும் பின்னணி இசையும் கதையின் உணர்வுகளை வலுப்படுத்துகின்றன. குறிப்பாக உணர்ச்சிகரமான தருணங்களில் இசை கதையுடன் ஒன்றிணைந்து பார்வையாளர்களை ஈர்க்கிறது.
ஒளிப்பதிவாளர் சஞ்சய் பி.எல்., கதையின் உணர்ச்சி ஆழத்தை அழகாக பதிவு செய்துள்ளார். இசைக் கச்சேரி காட்சிகள் மற்றும் குடும்ப உறவுகளை மையமாகக் கொண்ட தருணங்கள் கண்கவர் வகையில் படமாக்கப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும் சில காட்சிகளில் தொலைக்காட்சி நாடகங்களின் காட்சியமைப்பை நினைவூட்டும் சாதாரணத்தன்மை காணப்படுகிறது.
இயக்குநர் சுரேஷ் கிருஷ்ணா, ஒரு இசைக் கலைஞனின் வாழ்க்கையையும் நினைவிழப்பு நோயின் தாக்கத்தையும் உணர்ச்சிபூர்வமாக சொல்ல முயற்சித்துள்ளார். குடும்ப உறவுகள், மனித நேயம் மற்றும் கலை மீதான அர்ப்பணிப்பு ஆகியவற்றை அழகாக இணைத்து பார்வையாளர்களின் மனதைத் தொடும் வகையில் கதை நகர்த்தியுள்ளார். குறிப்பாக முக்கிய கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்திய விதம் பாராட்டுக்குரியது.
அதே நேரத்தில், சில காட்சிகளில் அதிகமான நாடகத்தன்மை காணப்படுவதால் திரைப்படத்தின் இயல்பான ஓட்டம் பாதிக்கப்படுகிறது. இரண்டாம் பாதியில் திரைக்கதையின் வேகம் சற்று மந்தமாக இருப்பதும், சில துணைக் கதாபாத்திரங்களுக்கு போதிய முக்கியத்துவம் வழங்கப்படாததும் குறையாகத் தெரிகிறது. மேலும் சுருக்கமான திரைக்கதையும், நவீன திரைப்பட மொழிக்கு ஏற்ற காட்சியமைப்பும் இருந்திருந்தால் படம் இன்னும் சிறப்பாக அமைந்திருக்கும்.
மொத்தத்தில், சாருகேசி இசை, குடும்ப உறவுகள் மற்றும் மனித உணர்வுகளை மையமாகக் கொண்ட மனதைத் தொடும் குடும்ப நாடகமாக திகழ்கிறது. சிறப்பான நடிப்புகள், தேவாவின் இசை மற்றும் உணர்ச்சிபூர்வமான காட்சிகள் படத்தின் பலங்களாக அமைந்துள்ளன. மெதுவான திரைக்கதை மற்றும் சில இடங்களில் அதிகரிக்கும் நாடகத்தன்மை குறைகளாக இருந்தாலும், தரமான குடும்ப திரைப்படங்களை விரும்புபவர்களுக்கு இந்த படம் ஒரு திருப்திகரமான அனுபவத்தை வழங்குகிறது.
